Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

τη νύχτα που έπεφταν οι διδυμίδες

   
Τη νύχτα που οι διδυμίδες χάιδευαν τα μάγουλα του ουρανού, ο κύριος Λι εγκαταστάθηκε στην ταράτσα, για να απολαύσει τις στιγμές. Η βαριά του κούραση, βέβαια, του υπαγόρευε τακτικές υποχώρησης˙ ωστόσο, το επιβλητικό θέαμα των άστρων και της ύλης που χανόταν λάμποντας, αποδυνάμωσε κάθε του αντίρρηση. Τον μαλάκωσε. Τον υπόταξε, θα λέγαμε καλύτερα.

    Και τον έφερε κοντύτερα στη θεωρία τού αδερφού του  για τα μυρμηγκάκια. Του την είχε στείλει δίκην ηλεκτρονικής επιστολής το καλοκαίρι από το νησί. Γράφει:

«Άκουσε, Λάμπρο,
  Τα μυρμηγκάκια είναι αυτά τα έντομα που τα πατάμε χωρίς να τα παίρνουμε χαμπάρι ή που τα παίρνουμε χαμπάρι και τα πατάμε, αυτά που με αδιαφορία τινάζουμε, αν στις διακοπές μας τύχει και δούμε κανένα πάνω μας, αυτά που, πάλι στις διακοπές μας, με την ανάστροφη της παλάμης μας και φυσώντας τα απομακρύνουμε από την επιφάνεια όπου έχει στάξει λίγο αναψυκτικό ή καρπούζι κλπκλπ Και που οι απανταχού προπαγάνδες τα χρησιμοποιούν ως παραδείγματα προνοητικότητας.
 Στις μυρμηγκοφωλιές στριμώχνονται πολλά μαζί. Αμέτρητα λες. Ανασήκωσε λοιπόν τώρα το φακό σου από την ομάδα των μυρμηγκιών που παρατηρείς. Δίπλα είναι κι άλλα κι άλλα και παραδίπλα άλλα κι άλλη μυρμηγκοφωλιά με πολλά, πολλά μυρμηγκάκια, ένα τετραγωνικό χώμα με άπειρα μαύρα στίγματα, σαν το αρνητικό του νυχτερινού ουρανού. Κάθεσαι λοιπόν εσύ ο λόγω μεγέθους Θεός και παρατηρείς από απόσταση αυτή την πελώρια μάζα των μυρμηγκιών που κινείται για σένα συνεχώς και ακατανόητα, μα για τις μονάδες της πολύ φυσιολογικά. Φαντάσου πώς θα ηχούν όταν φτάσουν στα αυτιά σου οι απόμακρες φωνές τους:
-Γιατί με κοιτάς έτσι, ρε φίλε;
-Είμαι πολύ αγχωμένη σήμερα μ’ αυτή την υπόθεση.
-Αν το μάθει η μάνα μου, θα με σκοτώσει, ρε μαλάκα!
            Φαντάσου πως κάποιο κάνει γυμναστική για να φτιάξει μπράτσα και κάποιο άλλο πρόβα στον καθρέφτη «Ελένη, ξέρεις, αυτό που σου είπα την Κυριακή…», πως κάποιο βγάζει το χέρι του απ’ το παράθυρο του αυτοκινήτου απευθύνοντας μια χειρονομία σ’ ένα άλλο και πως το άλλο βλέπει το σχήμα των δαχτύλων του πρώτου και αφηνιάζει καιούτωκάθεξής. Και, για να μην τα πολυλογούμε, φαντάσου πως, καθώς τελειώνει η παρατήρησή σου και απομακρύνεσαι, καμιά εκατοστή από δαύτα βρίσκονται σε κατάσταση χαλκομανίας στην αριστερή σου πατούσα κι άλλα τόσα στη δεξιά.

            Α, είναι απλή, αδερφέ,  η θεωρία με τα μυρμηγκάκια, ούτε αποσυμβολισμό δε χρειάζεται˙ και επιπλέον καταπραΰνει πολλές φορές τα νεύρα βοηθώντας σε να αποστασιοποιηθείς από τη μάταιη τριβή του μάταιου τούτου κόσμου. 
        Χρειάζεται όμως προσοχή. Εμπεριέχει στοιχεία μηδενισμού κι αυτό αποτελεί μεγάλο υπαρξιακό πρόβλημα. Σου μιλάω εκ πείρας και δεν αστειεύομαι καθόλου.
                                                                                                                                                              Περιμένοντας και τα δικά σου νέα,                                                                                     σε χαιρετώ»

5 σχόλια:

  1. Καλημέρα κύριε Λι ή Λάμπρο!
    Με γαργαλάει ν' ανοίξω κουβεντούλα περί ματαιότητας ή μη, αλλά δεν θα το κάνω (τουλάχιστο αυτή τη φορά) γιατί τα μυρμηγκάκια αξίζουν πιο πολύ τη προσοχή μας, από τα κουλουβάχατα της κεφαλής μας! 🤖
    Και χάρη στον κύριο Λι και στο google, έμαθα πολλά ενδιαφέροντα, γι αυτό και ένα μεγάλο ευχαριστώ! 🐜 🐜 🐜

    https://www.newsbeast.gr/environment/arthro/674412/o-thaumastos-kosmos-ton-murmigion


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα σας, κ. Στεφανία, ή, αν προτιμάτε,
      Αρεπσήλακ σας, κ. Άιναφετς.

      Μπορεί πολλά να είναι μάταια στον μάταιο τούτον κόσμο, αλλά ποτέ η κουβεντούλα περί ματαιότητος! Χαλάλι, όμως, οι πληροφορίες στο λινκ σας για τα μυρμηγκάκια (με τόσα που με εντυπωσίασαν, πρέπει να ξανασκεφτώ αν θα συνεχίσω να χρησιμοποιώ την υποκοριστική κατάληξη για να τα ονομάζω), οι πληροφορίες, λοιπόν, λέγαμε, ήταν άκρως ενδιαφέρουσες. Πόσω μάλλον αφού κατάφεραν να μας μεταφέρουν από τις διδυμίδες και το άπειρο σύμπαν στο μικρόκοσμο που είναι τόσο κοντά μας.
      Πολύ ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  2. Τελικά, δεν ξέρω αν θα 'θελα ποτέ να κοιτάζω κάτι από απόσταση (και δεν ευθύνεται η μυωπία μου γι' αυτό).
    Προτιμώ την ενδελεχή παρατήρηση, επίπονη και, συχνά, με ακατανόητα, ίσως, ευρήματα.

    [Αν κάτι δεν είναι δυσνόητο, είναι η θνητότητα.]

    Καλησπέρα κύριε Λι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητή μου,Анастасия н.,

      Προς επίρρωση: λέγεται ότι ένα βραδάκι που ο Θαλής περπατούσε παρατηρώντας εμβριθώς τον ουρανό, έπεσε σε ένα πηγάδι, από το οποίο μετά δυσκολίας κατάφεραν να τον.. επαναφέρουν. Οπότε..
      Πάντως, θέλουμε δε θέλουμε, τα περίεργα μάτια μας περιορισμούς δε γνωρίζουν. Και βέβαια πάντα έχουμε τη δυνατότητα των προτιμήσεων και των επιλογών.
      Ξέχασα να σημειώσω στη φίλη μας, τη Άιναφετς, που ζει πολύ κοντά σε σπουδαία παραμυθοχώρα, για ένα πολύ ωραίο παραμυθάκι, όχι με μυρμηγκάκια αλλά με σαλιγκαράκια, που έτυχε να πέσει στην αντίληψή μου. Το είχαμε παρουσιάσει πριν χρόνια σε ένα σχολικό μπλογκ: http://xrysoskonistoveludo.blogspot.gr/2014/04/blog-post_9.html

      ΥΓ. Πραγματικά, πολύ πλούσια διαδικασία αυτή η ενδελεχής, επίπονη, διεισδυτική παρατήρηση.

      Καλή βδομάδα :-)

      Διαγραφή
  3. Ευχαριστώ σας, για τη σαλιγκαροιστορία και για το εξαιρετικό blog που δυστυχώς φαίνεται να αποφοίτησε!
    Αγαπώ τα σαλιγκάρια και κάποτε πριν γίνω χορτοφάγος, τα έτρωγα με πολύ όρεξη!
    Καλό μας βραδάκι, κύριε Λι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

και οι φίλοι του κυρίου Λι είπαν: