Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

Το τέλος των αρχών

- Είναι ζήτημα αρχής, είπε, με κάποια υποψία περηφάνιας ο Δίδυμος.
- Και γιατί οι άνθρωποι, αδερφέ, σκοτώνονται να επινοούν αρχές;
- Όχι μόνο να επινοούν, αλλά και να τις κρατάνε, Λάμπρο. Βάση, πυξίδα κι οδηγό να τις έχουν. Μα, γιατί είναι άνθρωποι, ρε Λάμπρο˙ γιατί άνω θρώσκουν. Γιατί έτσι αξιώνονται, έτσι αντιπαλεύουν το μέσα ζώο. Βέβαια..
- Βέβαια;
- Βέβαια, είναι ενδιαφέρον να δούμε όχι πότε και γιατί τις χτίζουν, αλλά πότε και γιατί τις γκρεμίζουν, τις καταργούν.
            Κάπου εκεί χτύπησε το τηλέφωνο, διακόψανε τα αδέρφια τη συζήτηση, την άφησαν.
            Το καρφάκι, όμως, από την τελευταία φράση του αδερφού του, για ώρες τριβέλιζε το μυαλό του κυρίου Λι. Χάρτινα οχυρά οι αξίες πίσω από τις οποίες ταμπουρώνεται ο άνθρωπος, σκεφτόταν. Όσο κι αν τις επιδεικνύει και τις προτάσσει στη ζωή του – σημαίες περήφανες που κυματίζουν – εν ριπή οφθαλμού τις εξαφανίζει, όταν η ανάγκη μιλήσει. Θυμάται πολλές τέτοιες κατολισθήσεις δικές του, τσουβαλιασμένες τώρα στη σκοτεινή αποθήκη της μνήμης:
            Το μέσον που χρησιμοποίησε στο στρατό, για να μη γίνει δόκιμος και υπηρετήσει έξι μήνες παραπάνω – η ακεραιότητα δε σήκωνε «μέσα» στη μέχρι τότε ζωή του˙ όμως εκεί λύγισε. Εύκολα, γρήγορα, αναίμακτα, καλύφθηκε: «Μα δε βλάπτω κανένα, δεν το κάνω σε βάρος κανενός, είναι απλώς βλακεία να μην το κάνω. Στοιχειώδης άμυνα απέναντι σ’ ένα άδικο σύστημα..» καιλοιπάκαιλοιπάκαιλοιπά.
            Αλλά και πριν λίγες μέρες, όταν οΥιοθετημένος ταραζόταν από τις σπασμωδικές κρίσεις της εφηβείας του, μήπως αυτός δεν πέρασε την κόκκινη γραμμή, μήπως δεν τσαλάκωσε πάλι την ακεραιότητά του αρχίζοντας να παρακολουθεί τους διαλόγους του μικρού με τους φίλους του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Ε, ναι, για τη σωτηρία του παιδιού!
            Οπότε; Ο μικρός άνθρωπος κατασκευάζει αξίες πολύ βαρύτερες απ’ αυτές που μπορεί να σηκώσει;
            Και να τους, σήμερα, παραμονή πρωτοχρονιάς, ο Λι να μεταφέρει  τις σκέψεις αυτές στον Δίδυμο, και οι δυο τους να συνεχίζουν τη συζήτηση και να συμφωνούν, όπως λίγες φορές το κάνουν, ότι ίσως ακριβώς αυτό έχει ανάγκη να κάνει ο άνθρωπος κι ας αποδεικνύεται στο τέλος αδύναμος και κατώτερος των περιστάσεων:
            Να χτίζει σκάλες, να κατασκευάζει φτερά, να ονειρεύεται ουρανό. Κι ας μη διαθέτει τα καλύτερα υλικά. Κι ας σπάει τα μούτρα του, συχνά πυκνά. Κι ας έχει βιώσει, ξανά και ξανά, το τέλος των αρχών του. Φαίνεται πως αυτό το τέλος, τέλος δεν έχει.


            Σε λίγες ώρες αλλάζει η χρονιά.  Ο Λι αποχαιρέτησε τον Δίδυμο – που του ευχήθηκε «καλά χτισίματα, αδερφέ!» - και ξεκίνησε την καθιερωμένη του παραμονιάτικη βραδινή περιπλάνηση  στους δρόμους που μόλις άρχιζαν να ανασαίνουν από την έντονη κίνηση της μέρας. Τα φωτάκια στα μπαλκόνια έστελναν τα δικά τους σήματα μορς. Αλλάζει ο χρόνος. Τι φράση κι αυτή.. Ο Λι χαμογελάει. Συλλογίζεται την  αέναη εναλλαγή του τέλους και της αρχής του χρόνου και την παραλληλίζει με την αέναη επιμονή του ανθρώπου να ξανανεβαίνει. Στο μυαλό του ο μύθος του Σίσυφου αντιπαλεύει με την κουβέντα του Ρίτσου – πώς το ‘λεγε; κάτσε

"(…) γιατί ολόκληρη η ζωή, ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας είναι ένας κύκλος. Όχι, όχι κύκλος, θα μπορούσα να πω μια σπείρα. Μια ανερχόμενη, ανελισσόμενη σπείρα. Όλο και πιο πάνω, όλο και πιο πάνω. Ως πού; Δεν έχει τέλος, το ατελεύτητο που συναντάται με το απέραντο. Ατελεύτητο και απέραντο. Να το ζήσεις μόνο μια στιγμή το έζησες για πάντα και είναι σαν να υπάρχεις πάντα. Και υπάρχεις, έτσι δεν είναι; Υπάρχεις, υπάρχω, υπάρχουμε. Η αιώνια ανθρώπινη ύπαρξη». 

7 σχόλια:

  1. Απολαμβάνω τα σχόλιά σου συχνά και παίρνω πολύ χαρά απ'αυτό . Σ'ευχαριστώ για το φώς που σκορπάς γύρω σου.
    Θα περιηγηθώ με ησυχία στο ιστολόγιό σου .
    Να έχεις μια καλή χρονιά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλό μου ξωτικό,
    Πρωτοχρονιάτικο δώρο το γαλαντόμο και μεγαλόκαρδο σχόλιό σου, σ' ευχαριστώ πολύ.
    Σκέφτομαι πάντως, πόσο σπουδαίο είναι να μπορείς να "χαρίζεις φως" (κλέβω τη διατύπωση του Γ. Ρίτσου) στη ζωή, στην πράξη, στις σχέσεις σου τις ζωντανές με τους ανθρώπους και όχι τόσο στα αποστασιοποιημένα και εν πάση περιπτώσει εκ των πραγμάτων θεωρητικά σχόλια των ιστολογίων, όπου το επίπεδο ευκολίας είναι πολύ πιο υψηλό. Τα γνωστά. "Αρχή άνδρα δείκνυσι" κι ένα σωρό άλλες κουβέντες που μας θυμίζουν ότι στον τομέα της εφαρμογής των ιδεών μας στη ζωή έχουμε ακόμα πολλή δουλειά να κάνουμε. Θέλω να πω, δεν περηφανεύομαι και τόσο για τα σχόλιά μου :-)
    Με ανάλογο τρόπο( και..φόβο!) διάβασα και πως θα περιηγηθείς στο ιστολόγιο του κ. Λι. Πέντε - έξι σκόρπιες σκέψεις είναι, τίποτα παραπάνω - στην ουσία μία βάση για την επικοινωνία μας, για τη χαρά της συναλλαγής και του μαζί,για τη ζεστασιά της συντροφικότητας.
    (Άσε που, όταν επιχείρησε ο κύριος Λι να επισκεφτεί το εξωτικό στο εξοχικό του, το βρήκε όμορφο και αγέρωχο να στέκεται, αλλά παραμελημένο, βρε παιδί μου, χορταράκια άγρια κι ατίθασα εδώ κι εκεί, κι ωστόσο η πόρτα, σαν υπόσχεση, μια χαραμάδα ανοιχτή.Σκέφτηκε να προτείνει στην ιδιοκτήτρια να το φροντίσει λιγάκι - η ανάγκη για φως είναι όλων..)

    Το πρωί έτυχε να διαβάζω κάτι κάπως σχετικό με αυτό που λέγαμε παραπάνω, για την ευκολία των σχολίων. Στο βιβλίο "Illska To κακό", στη σελ. 419, ο αφηγητής περιγράφει πώς η ηρωίδα του συναντάει στο διαδίκτυο κάποιους ιστότοπους που αναπαράγουν φήμες με ρατσιστικό υπόβαθρο. Λέει, λοιπόν: " Προσπάθησε να σχολιάσει αυτές τις φήμες. Με την ελπίδα να τις διαψεύσει και να εκφράσει το βάθος της σκέψης της. Αλλά η σύνδεση με το ίντερνετ κλώτσαγε. Το facebook έβαζε τα δυνατά του. Ξαφνικά, η οθόνη πάγωσε και ο browser έκλεισε. Έκανε μια δεύτερη απόπειρα, έγραψε άλλη μια φορά το σχόλιό της, αλλά η σύνδεση είχε κοπεί οριστικά. Ποιος θα τους κανόνιζε τώρα όλους αυτούς τους ρατσιστές;"
    Ε, ναι. Δεν κανονίζουμε τους ρατσιστές σχολιάζοντας στο facebook!

    Βλέπεις, ξωτικό; Μια καλή κουβέντα είπες και την πλήρωσες με τη φλυαρία μου! Να σου συμπληρώσω μόνο ότι χάρηκα πολύ πολύ με την επίσκεψη, την επικοινωνία, τη συνάντηση.
    Πολλές ευχές για το χρόνο-βρέφος, που μεγαλώνουμε μέσα μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. [Η απάντηση είναι του εξωτικού, αλλά για κάποιο λόγο που αδυνατώ να καταλάβω, ενώ ήρθε στο μέιλ μου, δεν εμφανίστηκε εδώ. Οπότε, την κάνω copy paste και ιδού:]

      :-)) :-)) :-))
      Πόσο γέλασα δεν περιγράφεται .Με τη χαρά σου αλλά και τόσος πανικός μετριοφροσύνης να θέλω να σε παρηγορήσω ένα πράμα :-))
      Θα... λακωνίσω όσο μπορώ (γιατί δεν προκάνω ,οχι τίποτ'άλλο;-)
      1.Το κακό το πολεμάμε όπου βρεθούμε και σταθούμε
      2.Το καλό το ενθαρρύνουμε ομοίως και κάτι παραπάνω
      3.facebook δεν θέλω ,δεν έχω .
      4.Το...εξοχικό αράχνιασε ,έχεις δίκιο, αλλά άμα ο νοικοκύρης καίγεται να κάνει πράξεις κυρίως , όπως είπες και πάλι έχεις δίκιο ,αφήνει για λίγο τις φωτό και τα λόγια και τρέχειιιιιιιιι
      5. Ευχαριστώ για το βαθύτατο χαμόγελο που παίρνω φεύγοντας !!!

      [Χα! Ωραία! Από την απάντηση κρατάω κυρίως εκείνο το "για λίγο" και δηλώνω πρόθυμος να βοηθήσω στο ξεχορτιάριασμα!]

      Διαγραφή
  3. Ένα γεμάτο ουσία κείμενο, μας χάρισε ο κύριος Λι και με μεγάλη χαρά, είδα επίσης τη παρουσία και το σχόλιο, του αγαπημένου μου ξωτικού!
    Με πολλά θέματα καταπιάστηκε ο κύριος Λι και με μια δεύτερη ανάγνωση θα μπορούσαμε να συζητήσουμε πολλά από τα παραπάνω... όπως, πόσο οι ιδέες- θεωρίες- απόψεις κατευθύνουν τις ζωές μας και τις δικαιολογίες που δίνουμε για κάθε μας "απροσεξία"!
    Χαίρομαι που (ευγενικά) βάλατε τις φωνές στη φίλη μου, για το αραχνιασμένο της μπλογκόσπιτο, εύχομαι να την αγγίξατε!
    Ούτε η αφεντιά μου, ούτε η κυρία Ξωτικού έχει fb (αυτό ως πληροφορία),έτσι δυσκολεύομαι να κατανοήσω ότι γίνεται σ' αυτό το χώρο!
    Καλή χρονιά να έχουμε και αυτό όπως το εννοεί ο καθένας μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι, αυτός ο Λι με την ανερμάτιστη φλυαρία του, καταπιάνεται με πολλά θέματα.. Αλλά ναι, αυτή τη φορά τον απασχολούσε περισσότερο το πόσο εύκολα απεμπολούμε τις "ιδέες-θεωρίες-απόψεις", όπως το λέτε, προτάσσοντας τα ίδια και συμφέροντα, ενώ ταυτόχρονα πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη και μυρωδικά αυτή την πράξη προδοσίας των αξιών μας..
      Αφήστε τον, θα τα βρει με τον Δίδυμο, τον αδερφό του, μη του δίνουμε και τόση σημασία κι εμείς..
      Αν είναι να καταφέρω τη φίλη μας να ανοίξει το εξοχικό μπλογκόσπιτό της, να μετατρέψω τις ευγενικές φωνές σε άγριες γκαρίδες - κανένα πρόβλημα. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα - τι λέγαμε παραπάνω;! (Αν και, ως αυθεντικό εξωτικό που είναι, θα έχει πολλά τρεχάματα αυτό τον καιρό, φαντάζομαι..)
      Και πάλι καλή μας χρονιά! :-)

      Διαγραφή
  4. Με έχει απασχολήσει (επίσης) η σπείρα όπου έγραφα:
    Η σπείρα του πχ του κοχλία, συμβολίζει την ανέλιξη και τη πορεία μας προς το κέντρο του Εαυτού και αυτό είναι η αυτογνωσία, το ταξίδι είναι οδυνηρό και καλούμαστε να πληρώσουμε τα λάθη που κάναμε…
    Σήμερα διαβάζοντας Κρισναμούρτι, έπεσα σε μια φράση που για κάποιο λόγο με ανακούφισε:
    «Αν έχεις πρόβλημα, μην ψάχνεις για λύση, άσε το να εκραγεί» !!!

    https://ainafetst.wordpress.com/2017/09/14/%ce%bf-%cf%83%cf%84%cf%81%cf%8c%ce%b2%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%83%cf%80%ce%b5%ce%af%cf%81%ce%b1%cf%82/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικά, έμαθα πολλά περί σπειρών και κοχλιών από την ανάρτηση του Σεπτεμβρίου αλλά και από τα σχόλια που τη συνοδεύουν οι φίλοι της, έτσι που να τη μετατρέπουν σε σπείρα που εξελίσσεται και ανεβαίνει προς ένα νοητό κέντρο. Ο Γ. Ρίτσος έβλεπε την ιστορία της ανθρωπότητας σα σπείρα, αισθητοποιώντας και την αισιοδοξία του για την πορεία της. Καινούριος χρόνος μπήκε, στις ευχές είμαστε, ας ελπίσουμε να επαληθευτεί - έστω, κάποτε.
      Καλό μας βράδυ - κι ας δείχνει θυμωμένο.

      Διαγραφή

και οι φίλοι του κυρίου Λι είπαν: